Өзгеріс

Өзгеріс

(Өзгеріс Шерікбайұлына)

Екпіні тау теңселтер
алапат дыбысты
«Көмейге бұқтырып
ыра көтерген».
Ол ән салса,
тамырға шоқ түсіп
Жай ойнап кетеді
жап-жасыл шекеңнен.

Қымыздай сапырып
әр әуен сорабын,
Сан желпіп
жүректің самалын.
Су бетін жалаған
қаймақтас тәрізді қалқытып,
шалқытып
Шіркін...
салады-ақ сабазың!

Ол ән салса,
Көргендей боласың
көрдегі анаңды,
көмілген атаңды.
Көмейден жамырап
ауаға жайылған дауыста
Боз үйлер бұлдырап,
шұрқырап
жылқылар жатады.

Ай, аңырап кеткенде
әкең тірілгендей
анаң бір омырау емізгендей
күйде боласың...
Білесің пайымын киенің,
Дидарын ұғасың Иенің.
Сол шақта...
Аруанадай исініп,
Айрандай ұйыған әуездің
түбінен сыздықтай
Тамшылап тұрады сүйегің.

Ол
Күндей күркіреп кеткенде
Бір босап ырқынан
Биіктеп қарайды
дүние сыртынан.
Жасқанып
жын-пері,
құл-құтан
жерге еніп кетеді,
Алқара аспанды қақ тілген
найзағай дауыстың
Жүзінен қылпыған...