Бес күндік сәуле едім...

Бес күндік сәуле едім...


Бес күндік сәуле едім,
Бес күндік күлкі едім,
Содан соң...
Төртуыс топырақ бүркендім.
Аспаннан алыстап
Кеткен бұл пәнидің
Күнәлі көз жасын
Қағазға сіміріп,
Қаламға сүртемін,
Жүрегім налаға боялып.

Ниетім сөйлесе,
Маңдайым жазады.
Білсем де мен мұны
Аспанға ашпадым
Ақиқат сананы.
Әлемнің әр шөбі –
Құдайдың кітабы,
Құранның парағы,
Тек...
Оқылмай тұрғаны болмаса.

Қоғамға бәрі бір
Сілекей ширатып,
Асылып өлсек те.
Парасат күмбезін талқандап,
Ақшаға көмсек те.
Ойнайды сол әуен
Баяғы сарынмен
Атақ пен мансапқа,
Темір мен терсекке,
Пендесін күйлеткен.

Көне саз күйіне елітіп,
Киік күн қайда ағып барады,
Рухы тым ауыр жаралы?!
Пенделік пердесін сиырып,
Менмендік дертінен тиылып,
Бұл әлем
Жүректің есігін
Қай күні қағады,
Ғарыштық танымға бастаған.