«...Әжем қонды түсіме кеп

«...Әжем қонды түсіме кеп
Үркітпеші, кірпігім...»
(Сұраған Рахметұлы)
Бейіттен бір самал желп етті,
Бұл менің анамның исі ғой,
Зарықтым жүгіріп,
Жете алмай құладым сүрініп.
Жұпар иіс...
Жанымды иітіп тұр екен,
Жалғыз-ақ жалбыздың
гүліне ілініп.

Бейіттің бетіне гүл өскен...
Мейірімге шөлдеген дүние
алғандай мұны құп.
Анамнан тараған шуаққа
Жайқала жапырақ өсіп тұр
Тамырын жылытып.

Бұл мезгіл таң еді,
Аспан тұр тама алмай түнеріп,
Қамырық күйге еніп.
Менің де кеудемде
бұлт тұрды іркіліп,
Кірпіктің ұшында сүйеніп.